تتمه سعايت سعايت همان سخنچينى است ، با اين شرط كه كسى كه نزد او سخنچينى مىشود از او بيم ضرر و اذيّت باشد ، مانند سلاطين و امراء و حكَّام و رؤسا و امثال آنان . و اين بدترين انواع سخن چينى و گناه آن از همه بيشتر است ، و آن نيز از عداوت و از مالدوستى و طمع به آن ناشى مىشود ، و از پستى و خباثت دو قوهء شهوت و غضب است . رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله و سلَّم فرمود : « كسى كه نزد مردم از مردم سعايت مىكند اين به علَّت عدم رشد اوست » : يعنى حلالزاده نيست . در نزد يكى از بزرگان از سعايت كنندگان سخن به ميان آمد . گفت : چه مىپندارى دربارهء كسانى كه راستگوئى از هر گروهى ستوده است جز از آنها ؟ و از آنهاست : فساد كردن ميان مردم افساد غالبا به سبب سخن چينى پديد مىآيد ، هر چند افساد بدون سخنچينى هم تحقّق مىيابد . و شكَّى نيست كه اين صفت از مهلكاتى است كه آدمى را به دوزخ مىكشاند . خداى سبحان مىفرمايد : « الَّذِينَ يَنْقُضُونَ عَهْدَ الله مِنْ بَعْدِ مِيثاقِه وَيَقْطَعُونَ ما امَرَ الله بِه أنْ يُوصَلَ وَيُفْسِدُونَ فِى الأَرْضِ اولئِكَ هُمُ الْخاسِرُونَ » 2 : 27 ( بقره ، 27 ) « كسانى كه پيمان خدا را بعد از استوار كردن آن مىشكنند ، و آنچه را خدا به پيوستن آن فرمان داده مىگسلند ، و در زمين فساد مىكنند ، آنها زيانكارند » .